Evilcat : จำศีลจ้ะ

Title : Sakura is blown away
paring : 8018,YamamotoxHibari
Rate : kiss
note : ฟิคแฮปยามะ.. ขุนได้แค่นี้แหละ!!


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






อยากเป็นดั่งซากุระที่ปลิดก้านพลิ้วปลิว


กลีบดอกซากุระสีชมพูหวานปลิวลอยผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ไปเรื่อยช้า ก่อนจะลาดลงตกไปบนพื้นดิน กลับคืนสู่ถิ่นที่จากมา


นัยน์ตา สีเดียวกับผืนรัตติกาลเหม่อออกไปสุดเส้นขอบฟ้าที่อาบไปด้วยสีส้มและครึ่งซีก ของพระอาทิตย์ตกดวงโต มือเรียวสัมผัสกระจกลื่น ก่อนจะดึงม่านปิดฉากห้องนั้นเหมื่อม่านละครยามเย็นที่จบลง



ฮิบาริ..


นัยน์ตา สีเปลือกไม้มองม่านสีดำที่ปิดลงอย่างอาลัย มือกร้านพยุงไม้เบสบอลที่พาดบ่า ยืนอยู่กลางสนามท่ามกลางความเดียวดายของผู้คนในชมรมที่กลับบ้านกันไปหมดแล้ว


ฉันไม่มีสิทธิคาดหวัง..

กระทั่งคำว่า Happy birth day



ร่าง บางนอนกอดหมอนอยู่บนเตียงนุ่ม ในมือถือโทรศัพท์แช่ค้างอยู่อย่างนั้น กดพิมพ์ไปได้สองสามตัวก็ต้องลบมันทิ้ง .. ก่อนจะพิมพ์ใหม่ตัวเดิม ... และลบทิ้ง


"บ้าจริง.." ฮิบาริสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะฟุบหน้าไปกับหมอน กดตัว c ลบข้อความทิ้ง แล้วเงยหน้าขึ้นมาพิมพ์ใหม่ ด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆทุกครั้ง


"ถ้าไม่ส่งตอนนี้จะเลยเที่ยงคืนแล้วนะ"



Apr 23,2004 ; 23.58 pm

แสง เรืองสีส้มนวลที่ฉายอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ฉายชัดเตือนวันที่ 24 เข้าไปทุกที ยามาโมโตะนั่งจ้องมันอยู่อย่างนั้น เฝ้ารอคอยน้ำเลี้ยงของความหวังแล้งๆ ให้มันชุ่มฉ่ำในหัวใจสักครั้ง


หวังอะไร ..

เบอร์มือถือก็ไม่เคยแลก หน้ายังไม่แลกันด้วยซ้ำ


"เฮ้อ.."


-R R R R R R-

โทรศัพท์ ที่แผดลั่น ทำเอาหัวใจหนุ่มเบสบอลกระตุกเหมือนเต้นแทงโก้ จนเกือบเผลอโยนมันทิ้ง แต่ก็ต้องจ๋อยซีดลงไปเล็กน้อย เพราะสิ่งที่มาถึงไม่ใช่น้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ


"สุขสันต์วันเกิดนะยามาโมโตะ" เจ้าของวันเกิดแย้มรอยยิ้มบางๆ พูดไปไม่กี่คำก็วางสายจากสึนะ



-ครืน ครืน ครืน-

คราวนี้การสั่นทำให้หัวใจเต้นโครมคราม ยามาโมโตะแทบไม่กล้าที่จะแงะฝาพับขึ้น แต่ก็ต้องกลั้นใจด้วยหัวใจที่เต้นรัว

mms ?

รอมือถือโหลดสักพัก ก็ต้องผงะกับภาพที่เห็น

คิ้วคมขมวดมุ่น กับรูปประหลาดๆที่ต่อกันเป็นสาย และข้อความนี้ก็ส่งมาจากโกคุเดระ..


คนไม่เคยเครียดถึงกับกุมขมับแล้วยิ้มอ่อนๆ

เอาเถอะ.. จะถือว่าเป็นคำอวยพรก็แล้วกันนะโกคุเดระ..



เข็มนาทีก็เดินของมันไปเรื่อยๆ .. แต่คนที่เฝ้ารอ กลับคิดว่าวินาทีหนึ่งก็นานเกินไป

ร่าง แบบบางนั่งกอดหมอนอยู่บนเตียงเปลี่ยนอิริยาบถ โทรศัพท์ยังถือค้างอยู่ในมือบอกเวลา 3.33am เข้าวันใหม่ไป 3 ชั่วโมง แต่เขาเพิ่งจะกล้าพิมพ์ถึงคำว่า Happy Bir เอง..



'ยามาโมโตะ ขอพรเร็ว!'

'ห๋า ? ทำไมล่ะสึนะ'

'ก็ตัวเลขมันเรียงกันไง นี่ก็ สี่โมงสี่สิบสี่! เค้าว่าถ้าขอพรใดๆในช่วงที่เวลาเปลี่ยนไปเป็นตัวเลขอื่นละก็จะสมหวังนะ!'



"ตีสามสามสิบสาม.." หนุ่มเบสบอลหลบตาลงช้าๆ ยกมือกุมประสานมือถือเอาไว้แน่น


.. หวังสูงไปไหม ที่จะเป็นหยดน้ำบนเมฆา..





ไม่กล้าที่จะส่ง..
ไม่มีทางส่งมาหรอก..




ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก!

ส้น รองเท้าผ้าใบกระแทกไปบนพื้นอาคารเรียนหนักและถี่ไปด้วยความเร็ว ร่างเด็กหนุ่มหัวตั้งวิ่งฝ่านักเรียนในยามเช้าที่แออัดเพียงเพื่อจะตรงไปยัง ห้องรับแขกด้วยหัวใจที่แสนโลดเต้น



ประตูไม้ถูกผลักออกไปด้วย ความแรงดังปัง แต่ห้องที่น่าจะมีคนน่ารักนั่งอยู่กลับเหลือเพียงฮิเบิร์ดที่น่ารักนอนอยู่ ในรังบนชั้นวางหนังสือ


"ไม่อยู่ที่นี่หรอกเหรอ" คนดีใจไม่ละความพยายาม ปิดประตูห้องดังปัง แล้วก้าวเท้าวิ่งออกไปทางเก่า




"ไปแล้วใช่ไหม คุซาคาเบะ" ร่างบางคุดคู้อยู่ใต้โต๊ะ กรอกเสียงลงไปยังมือถือที่แนบหู คุซาคาเบะที่แอบอยู่ตรงหัวมุมโผล่หน้าออกมาดูคนหัวตั้งที่ลับเหลี่ยมห้องไป


"ไปแล้วครับ"


"สัตว์กินพืชเอ๊ย"


"คุณฮิบาริ ถ้ามันน่ารำคาญขนาดนั้นให้พวกผมจัดการไหมครับ ?"


"ห้ามแตะต้องหมอนั่นนะ!" เสียงตวาดที่แทรกลงไป ทำเอาอยากจะกัดลิ้นตัวเองสักล้านๆรอบ ยิ่งนึกถึงหน้าคุซาคาเบะด้วยแล้วยิ่งโมโห มันรู้ใจเขาดีเกินไป ห้ามแตะต้องที่ว่าก็หมายถึงของของฉัน ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำให้ตะขิดตะขวงใจ ก็ต้องโดนขย้ำ



"ฮิบาริ!!!!" ยามาโมโตะ ดันประตูห้องพยาบาลไปสุดแรงเกิด ทำเอาDr.จามาลถึงกับสะดุ้ง ปล่อยแก้วกาแฟให้หกตกพื้น หันมาตวาดใส่หนุ่มนักกีฬาเฮือกใหญ่


"ไอ้บ้าเอ๊ย ทะลึ่งพรวดเข้ามาแกมันสติดีอยู่รึเปล่าวะ ไอ้หนู!"


"'โทษทีครับ ตามหาฮิบาริอยู่น่ะ เห็นบ้างไหม ?"


"ไอ้หน้าสวยนั่นน่ะนะ ?" คนไว้เคราเสมองไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะชี้ไปยังรั้วโรงเรียนตรงกลุ่มหายชุดดำในเครื่องแบบ


"ไม่ใช่ว่าไปไล่ฟาดใครอยู่ตรงนั้นเหรอ"


ไม่ ทันจะขอโทษขอพายได้ดี คนมีส่วนร่วมก่อคดีก็แจ้นออกไปยังรั้วประตูหน้าโรงเรียนอีกรอบ ในมือยังกำโทรศัพท์แน่นกระดี๊กระด๊าตั้งเปาในใจเสียด้วยว่า ยังไงเขาก็จะต้องกอดคนน่ารักให้หายหัวใจเต้นแรงสักที



"ฮิบาริ!!" ร่างยามาโมโตะแหวกไปกลางชุดนักเรียนในเครื่องแบบ ก่อนจะผงะวืด เมื่อคนที่คิดว่าน่าจะยืนอยู่ตรงนี้กลับไม่มีแม้แต่เงากักคุรัน


" มีปัญหาอะไร ยามาโมโตะ ทาเคชิ" มือขวาคนสนิทมองเขาจดๆจ้องๆ แต่ก่อนจะได้วิวาทวาทะ ยามาโมโตะก็ต้องถอยเท้ากลับแล้ววิ่งสวนขึ้นอาคารเรียนไป


ลมหายใจกระชั้นมากขึ้นทุกที ความเหนื่อยหอบประดังประเดเข้ามา แต่มือยังกำโทรศัพท์แน่น


ไม่ ว่าจะที่ไหนๆ .. สนามเบสบอล หน้าโรงเรียน ห้องรับแขก ห้องพักครู ห้องเรียน หลังโรงเรียน โรงเก็บอุปกรณ์พละ โรงยิม ห้องทดลอง ห้องสมุด ดาดฟาแทบทุกตึก


เหลืออยู่ที่เดียว ..



ฮึ .. วิ่งหาเข้าไปเถอะ


ร่างบางนอนทอดอยู่บนดานฟ้าใต้ร่มเงาของแทงค์น้ำสูงใหญ่ สายตาจนจ้องมองท้องฟ้าสีครามสดกับมวลดอกซากุระที่พากันล่องลอย


" เธอคิดว่าหมอนั่นจะวิ่งรอบโรงเรียนสักกี่รอบกันนะ.." มือเรียวเอื้อมขึ้นไปรับฮิเบิร์ดตัวป้อมให้มาเกาะ มันอ้าปากส่งเสียงเล็กๆ ก่อนจะจิกขนทำความสะอาดกาย


"ฉันเกลียดที่สุดเลย .. เวลาที่หัวใจมันเต้นแรงจนปวดไปหมด" นิ้วโป้งเกลี่ยไปบนขนนุ่มใต้จะงอยปาก มันหลับตาพริ้มแล้วเอาตัวเองเข้าคลอเคลีย


"ไอ้สิ่งที่สัตว์กินพืชเรียกว่าความรักมันเป็นแบบนี้เหรอ .. ฉันเกลียดมัน มันถึงทำให้ฉันรู้สึกตกต่ำ.."



"แต่สำหรับฉัน .. มันคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่นะฮิบาริ.." เสียงที่พัดลอยมาตามลม ทำเอาคนที่นอนอยู่ถึงกับเด้งตัวพรวดขึ้นมาหัวใจเต้นแรง เรือนผมสีดำตั้งๆ ค่อยๆโผล่พ้นขอบกระเบื้องเคลื่อนใบหน้าหล่อเหล่าพร้อมคอยยิ้มให้ยลยิน



มือใหญ่กำโทรศัพท์ไว้ในมือเสียจนมันแฉะ ก่อนจะแงะฝามันออก อ่านข้อความนี้ซ้ำๆตั้งแต่เช้าที่ตื่นขึ้นมา


"'สุขสันต์วันเกิด ..สัตว์กินพืช'" หน้าของคนส่งข้อความถึงกับแดงซ่าน ร้อนฉ่า ก่อนจะเบี่ยงประเด็นด้วยปากที่ไม่อาจตรงกันใจ


"โฮ่ .. แกก็มีวันเกิดกับเค้าด้วยเหรอ หึ"


"ขอบคุณนะฮิบาริ"


"สัตว์กินพืชแบบแก อยู่มาบนโลกนี้ได้ก็นับว่าบุญแล้วนะ"


"เป็นของขวัญวันเกิดที่ดีใจที่สุดเลยล่ะ"


"หึ ต่อไปมันจะอยู่ได้สักกี่น้ำกัน"



ยา มาโมโตะแย้มรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะโถมเข้ากอดคนตัวเล็กกว่าจนร่างกายแทบฝังเป็นเนื้อเดียวกัน คนถูกกอดดิ้นขลุกขลัก ก่อนจะยอมจำนนต่อเรี่ยวแรงมหาศาล ... ไม่สิ ยามาโมโตะไม่ได้แรงเพิ่มขึ้น แต่เป็นเขาเองที่กำลังถดถอย


"ดีใจที่สุดเลย.." ริมฝีปากที่ขยับอยู่ข้างใบหูกับเสียงสูดลมหายใจฟึดฟัด ทำเอาคนไม่ชินกับการใกล้ชิดถึงกับหน้าแดงหนักกว่าเก่า


"รู้แล้ว.."


ซากุระกำลังปลิว..
ปลิวไปอย่างไร้จุดหมาย..
มันตกลงที่ไหน .. ใครเล่าจะสน..


แค่เพียงร่มเงาที่บดบัง กับแสงแดดอุ่นยามฤดูใบไม้ผลิ
.. หัวใจของพวกเขาก็เหมือนต้นรักที่กำลังจะเติบโต


" รู้เบอร์ฉันมานานแค่ไหนแล้วเหรอ" ยามาโมโตะกดจูบไปทั่วเรือนผมสีดำสนิท มือปลดกักคุรันออกมาวางไว้ข้างๆตัว กระชิบอ้อมกอดแน่น จนฮิบาริได้ยินเสียงหัวใจดังอื้ออึงผ่านเสื้อขาว


"ลืม.. ไปแล้ว" ใบหน้าสวยคลอเคลียอยู่บนแผงอก ขยับยิ้มบางที่ยามาโมโตะคงไม่มีทางเห็น หลับตาพริ้มเหมือนเขาเป็นที่พักพิงสุดแสนสบาย


มือ เย็นชื้นเหงื่อประคองที่ข้างแก้มให้หน้าที่ซุกซบอยู่เงยขึ้น นัยน์ตาคู่คมไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่นั่นก็พอแล้วล่ะที่จะเป็นน้ำหล่อเลี้ยงความหวังแล้งๆของเขา


หน้า หล่อเหลาโน้มต่ำลงไปเรื่อยๆ สัมผัสได้ถึงลมหายใจอันเปียกชื้นจากคนตัวเล็ก เปลือกตาของร่างบางค่อยๆปรือลงเอียงใบหน้าให้สันจมูกไม่ทำมุมกัน..


"จูบนะ.."


"ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นหรอกนะ .. เจ้าบ้า"


ท่อนแขนเรียวโอบรอบลำคอหนา ยันตัวเองขึ้นในระดับที่สูงกว่า ก่อนจะโน้มริมฝีปากให้แตะกัน


สัมผัสนุ่มของกลีบดอกซากุระที่ตกมาเสียก่อนเนื้อจะแนบเนื้อช่างหอมหวาน นุ่มนวล..
ปลาย ลิ้นตวัดแลบออกมากลืนเจ้ากลีบสีชมพูเข้าโพรงปาก บดเคล้ามันให้แตกเนื้อด้วยลิ้นที่กระหวัดรัดพัน เสียจนกลิ่นความหอมหวานเหมือนอนุมูลความรักลอยฟุ้ง




..เวียนหัว..

ในหัวฮิบาริช่างอื้ออึง ..


...เพราะซากุระ..

ริมฝีปากบางบดเคล้าให้แนบมากขึ้น เสียงเปียกลื่นดังกระตุ้นให้อยากฟังซ้ำจนต้องออกแรงต่อสู้กับยามาโมโตะย่อมๆ




...แต่ก็ไม่เลว..

-------- The END --------
ชื่อสิ้นคิดเนอะ..

เรทล่ะ!?
^
^

กำลังคิดแบบนี้อยู่ล่ะสิทุกคน รู้นะ (ฮา)

แปะ Extra เอาไว้ก่อน .. เดี๋ยวแต่งไปเพลินเลยวันเกิดจะเสียเซลฟ์เอาก๊ะ..
รู้สึกเหมือนไม่ได้แต่ง 8018 มานานมาก


อา.. ครบปีแล้วนะยามะที่ทำให้ส้มแต่งฟิควาดโด 8018 น่ะ..
ครบปีแล้วก็ขอให้อยู่คู่ 18 แบบนี้นะพ่อเบสบอล (แล้วดีโน่ล่ะ ? //โดนใครบางคนเอามีดมาแทงหลัง)

สำหรับขอขวัญยามะเมื่อปีที่แล้ว..

นิมนต์ค่ะ

Single homerun : on reason to love
until-you-t1510-195.html


คิดถึง 8018 เว้ยยยยยย
อาดิโอ๊ส >[]<!

 

====

ชั่วเนอะ ก๊อบมาทั้งดุ้น (ฮา)

จะมีคนอ่านมั้ยฟะ ซีด

รู้สึกเหมือนกันหมดยุคเข้าไปทุกที (ฮา)