EvilcaT : เพราะชีวิตคือตัว Y

เลทไปแล้วเฮ้ยยยยยยยยยยย

 

*ดิ้นๆ*

 

 

ลงที่บอร์ดไปละฮ่ะแต่ลืมลงที่ Exteen (กร๊าก) เลยเกิดความ ชะรั่วชั่วช้านิดๆ ก็อบจากบอร์ดมาเป็นแพทเทิร์นเดียวกันไปเยย

แบ่งเป็นซีรี่ออกมาตามความขยันและคาดว่าจะตามวันเกิดตัวละครครับ (ฮา)

 

ซีรี่แรกแฮปยามะ ตามในบอร์ดเอาน่อ..

-----------------

- Single Homerun ; one reason to love

“ห้าทุ่มห้าสิบเก้านาที”

“วันที่สี่เดือนห้า”

“ซากุระหลงฤดู”

............................................................................
อย่าถามหาความรัก หากไม่คิดจะรับมัน
อย่าถามหาเมฆาที่มืดครึ้ม หากยังต้องการนภาที่สดใส
...................................................

แก๊ง!!!!



“เอาท์!!!!!”



“วันนี้เป็นอะไรว้า ทาเคชิ ทำไมตีเอาท์อยู่เรื่อย” ทันทีที่เสียงกรรมการประกาศขานถึงลูกออกเหลือเชื่อที่มาจากยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้เข้าฟอร์มคนนั้น



เพื่อนร่วมทีก็เหนี่อยอ่อนใจอยากจะเอาหัวโขกแบตเตอร์ตายๆไปซะหากความหวังที่ดีที่สุดของทีมฟอร์มตกตอนการแข่งขันฤดูร้อนที่จะถึงนี้




“โทษทีๆ จะไปเก็บลูกให้แล้วกันนะ” คนตีออกยิ้มเจื่อนๆ วางแบตเตอร์ไว้ข้างตัวแล้ววิ่งออกไปนอกสนามแทน



เพราะวันนี้ออกมาซ้อมต่างสถานที่ก็เลยไม่รู้ว่าเบื้องหลังที่ลูกเบสบอลแลนดิ้งไปตกอยู่นั้นเป็นอะไร



แต่ที่แน่ๆเค้าเห็นต้นซากุระบานสะพรั่ง ... หลงฤดู



คงเป็นสวนสาธารณะล่ะมั้ง



ร่างหนุ่มนักกีฬาวิ่งไปด้วยความเร็วผ่านแนวรั้วของที่ที่ตนคาดเดาว่าเป็นสวนสาธารณะ



ทำไมรั้วมันยาวแบบนี้นะ!!!



แล้วก็ต้องถึงบางอ้อเมื่อเจอประตูทางเข้า และพบคนสวนกำลังยืนกวาดพื้นหญ้าอยู่ข้างใน



ยามาโมโตจะเกาะรั้วเขย่งตัวเองมองลอดเข้าไปผ่านช่องของประตูรั้วทรงญี่ปุ่น



ข้างในมีเรือนญี่ปุ่นหลังใหญ่ ..คงจะเป็นขุนนางเก่าสินะ ...เพราะปกติไม่ค่อยได้มาแถวนี้สักเท่าไหร่เลยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร



เข้าได้หรือไม่ได้



“เอ่อ .. ขอโทษครับ ลูกเบสบอลผมตกอยู่ข้างใน!!”



คนสวนชายหญิงสองคนละไม้กวาดไว้ที่พื้นปราดเข้ามาประชิดประตูรั้วมองตาสบกับเด็กหนุ่มคราวลูกแล้วถึงยอมเปิดประตูรั้วให้



“จากสนามเบสบอลข้างๆหรือเจ้าคะ” ค่อนข้างแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติธรรมดาซ้อมมักจะไม่ตีเข้ามาในเรือนหลังนี้



แน่นอนที่กั้นมันสูงและก็อยู่ห่างพอสมควรแต่เจ้าหนุ่มคนนี้กลับแรงดีตีลอดเข้ามาได้ ..หรือแค่โกหกกันแน่ ก็ต้องหยั่งเชิงกันไป



“ครับ ขอเข้าไปเก็บได้ไหม”




“เดินเข้าไปทางนั้นเจ้าค่ะ” มือเหี่ยวย่นชี้ไปตามแนวรั้วปล่อยหนุ่มเบสบอลเข้าไปง่ายเหลือเชื่อ




..ก็ไม่ได้น่าห่วงอะไรเพราะคฤหาสน์นี้มีพวกนักฆ่าคอยดูแลอยู่เพื่อนนายท่านและคุณหนูที่สิบเชื้อสายมาจากโบราณกาลน่ะนะ



และอีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นคนใช้ทุกคนในบ้านมีสิทธิฆ่าผู้ประสงค์ร้ายได้ทันที




โห .. ใหญ่เป็นบ้า




ยามาโมโตะเลิกลักหยุดเดินแล้วแวะมองดูเรือนญี่ปุ่น กลิ่นไม้เก่าแก่ของเรือนส่งกลิ่นหอมอ่อน




แม้ความเก่าแก่ของมันน่าจะร่วมห้าสิบปีได้



เสียงน้ำกระทบไผ่ไหลเอื่อยๆ .. ปลาคราฟในสระกำลังแหวกว่ายอวดสีสดพาดตัวของมันเริงร่ากับฤดูใบไม้ผลิ



ขาของหนุ่มนักกีฬาชักก้าวละเมอทิศทางไปซะแล้ว ชายหนุ่มเดินไปตามชานเรือน หรือบางทีตามกลิ่นหอมๆของแม้เก่ากันแน่นะ




ก่อนจะหยุดกึกกับต้นซากุระใหญ่ตรงหน้า .. ต้นที่เห็นคือต้นเดียวกับที่โฟกัสในสนามเบสบอล ก็คิดว่าคงหลายต้น




แต่ต้นเดียวหรอกเหรอ!! ถ้าให้เดาอายุคงไม่ต่ำกว่าร้อยปีแน่ๆ




“นายเองสินะที่ตีลูกเบสบอลเข้ามา” เสยงหนึ่งดังจากบนชั้นสอง ทำเอายามาโมโตะหันหน้าขึ้นไปมองยังระเบียงที่มาของเสียง




“อ่ะ ...เฮ้ย!!” ยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีก นัยน์ตานั้นเบิกกว้างปากพะงาบๆพูดไม่ออก




“ฮิบาริ!!!!!!!”




ก็รู้หรอกนะว่าเจ้าตัวเกลียดการสุมหัว ... ก็พอจะเดาได้ว่าฐานะทางบ้านคงจะดี




ผิวพรรณที่ขาวนวลคงไม่ใช่เด็กชาวบ้านธรรมดาแบบเค้า ..




ทุกย่างก้าวการเดินมันเต็มไปด้วยความสง่า เหมือนลูกคุณหนูที่ถูกขัดเกลามา




แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่านี่เป็นบ้านของเจ้าตัว




“นี่รู้ไหม แกเป็นคนแรกที่ตีมันเข้ามาในรั้วบ้านของฉัน โดนต้นซากุระของฉัน ขัดอารมณ์ในการดูซากุระของฉัน” เจ้าตัวยืนขึ้น แปลกตาไปหน่อยในชุดยูกาตะสีดำ แต่ทอนฟากลับไม่ได้แปลกตาไปเลย




มันถูกเข้าประจำที่ที่มือทั้งสองข้างแล้วตำแหน่งที่ร่างบางยืนอยู่ไม่บอกก็รู้ว่าสูงแค่ไหนพี่ท่านก็พร้อมจะกระโจน ..ไม่มีพลาด



หรือถ้าพลาดเค้านี่แหละจะเป็นคนไปรองรับเอง




“ฉันให้เวลานายห้าวินาที เก็บมันแล้วไสหัวออกไปจากบ้านฉัน”



“หนึ่ง” ริมฝีปากบางนับเลขนรก แต่ยามาโมโตะไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก



“บ้านนายเหรอเนี่ย กว้างชะมัด”



“สอง”



“นี่ ถ้ากว้างขนาดนี้ต้องมีอออนเซ็นน่ะสิ ถึงจะเป็นฤดูใบไม้ผลิแต่ถ้าได้แช่น้ำอุ่นๆคงจะหายเหนื่อยกัน”




“สาม”




“ฉันให้พวกที่ชมรมมาบ้านนายได้ไหม”



[size=]“อย่าอยู่เลยแก!!”[/size] ร่างบางกระโจนลงมาจากระเบียงชั้นสอง ตกถึงพื้นดินเบากริบก่อนจะปราดเข้ามาซัดทอนฟาให้หน้าหงาย



ผิดฐานที่ตีลูกเบสบอลเค้าก็หงุดหงิดพอตัว แต่ไอ้การจะยกฝูงสัตว์กินพืชมาในบ้านเขานี่แหละสถานหนัก



บ้านนะไม่ใช่โรงแรม ที่จะเปิดออนเซ็นให้แช่พร้อมที่พักอาหารค้างคืนน่ะ!!!!!



“เฮ้ยย!! ฉันพูดเล่นเองอ่ะ” มือกุมแก้มตัวเองแล้วถอยไปหลายๆก้าว


แต่คนดุจัดก็ไม่น่าจะเลิกราโดยดีพุ่งตัวมาง้างทอนฟาขึ้นเค้าก็ก้าวสเตปเร็วอ้อมวกมาด้านหลังจับล็อกสองข้อมือเอาไว้ออกแรงบีบมากพอที่จะเจ็บให้ปล่อยทอนฟาลงพื้น



“ดุเป็นบ้า หายบ้าสักทีนะ”



“หึ นายสิบ้า”



“อ้า ..ใช่ บ้าตั้งแต่เห็นหน้านาย” หูขาวๆของคนตัวเล็กกว่าแดงแปรี๊ดนั่นแหหละยามาโมโตะเลยผ่อนยิ้มออกมา

“... สายลมพัดไหว ...”

“แปลกดีนะที่จะเห็นนายที่อื่นที่ไม่ใช่โรงเรียน”



“นี่มันบ้านฉัน ไม่เคยเห็นก็ไหว้ซะ”

“... ดอกซากุระก็สลัดก้านปลิวไปตามลม ...”

“ก็ถึงได้บอกว่าแปลกดี ทุกทีเสาร์อาทิตย์ก็เห็นนายอยู่แต่ในโรงเรียน”



ความเงียบโรยตัวเป็นคำตอบ



ลมที่โชยเบาๆพัดเอาซากุระโปรยไปทั่วทิศหลุดปลิวไปก็เยอะแต่กลับชูดอกเต็มต้นมากกว่าต้นไหนๆที่เคยเห็น




มือที่จับตรึงไว้ผ่อนกำลังลงโดยที่ยามาโมโตะและฮิบาริไม่รู้ตัวสักนิด



ราวกับไม่อยากจะจากภาพแบบนี้



อยากอยู่แบบนี้อีกสักนิด อยู่ได้โดยลดทิฐิ ลบคำว่าห่างเหิน



อยากใกล้กัน เพราะจบเวลานี้ไปคงไม่อาจคาดคิดว่าจะได้พานพบอีกเมื่อไหร่

ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนจะยอมปริเอ่ยให้ได้ยินเสียงที่แว่วหวานกว่าครั้งไหนๆ



“ วันจันทร์...” คนยืนเบื้องหลังใช้ความเงียบเป็นคำตอบรอประโยคถัดไปที่จะเอ่ยเอื้อน



นัยน์ตาสองคู่แม้ไม่ได้จับจ้องซึ่งกันและกันแต่ก็มองซึ่งสิ่งเดียวกัน



“วันเกิดฉัน...”



ทั้งที่ก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่กลับอยากให้บุรุษข้างหลังรับรู้เรื่องของตัว.. สักนิดก็ยังดี



อยากให้รู้เรื่องของเค้า แต่ก็ไม่อยากเผยความลับให้ฟัง



กลัวการเปิดเผย แต่อยากสร้างไมตรี

“...วัฏจักรที่แสนสั้น .. แต่งดงามไปด้วยคุณค่า …”
“....เฉกชีวิตที่เกิดมาและกลับสู่ธุลี….”
“....ทำอย่างไรถึงจะถูกจดจำ....”
“....ตราบกาลนาน....”

“เหรอ” เสียงตอบกลับมาสั้นๆเหมือนทำร้ายจิตใจกันซึ่งๆหน้า ฮิบาริตวัดมือออกด้วยความโกรธ ..หงุดหงิดอะไรกันนะ



เค้าผิดหวัง ทั้งที่ยังไม่ได้หวัง หรือบางทีแอบหวังโดยที่ตนเองก็ไม่รู้ไปแล้วก็เถอะ



แต่ตอนนี้มันหงุดหงิดสุดๆไปเลย



เท้าเรียวตวัดเตะทอนฟาขึ้นมือเหมือนจับวางก่อนจะไล่ฟาดไปยังพ่อนักกีฬาดีเด่นให้หายหงุดหงิด




“ออกไปจากบ้านฉัน!!!” ตวัดท่อนเหล็กไล่กวดก่อนจะอ้อมไปยังลูกเบสบอลที่ทิ้งตัวอยู่ใต้ต้นซากุระ




ออกแรงเตะแล้วมันก็ลอยไปทางกบาลตั้งๆ




แต่ขอโทษฟอร์มมันผิดกัน สัญชาติญาณเบสบอลรับมันไว้ได้แต่คงหนีทอนฟาที่ปาตามมาทีหลังไม่พ้นแต่ก็เบี่ยงคอหลบให้ถากแก้มเลือดใหลเอา




“ใจร้าย!!” เสียงตะโกนลอดผ่านแนวรั้ว ถ้าไม่มีรั้วกั้นก็คงจะได้เดินเคียงคู่กันไป จนสุดแล้วฮิบาริก็มาหยุดอยู่ที่ขอบเขตรั้ว




หน้าสวยแหงนมองไปยังเบื้องบน เห็นตาข่ายที่สูงกว่าบ้านเค้ากั้นเอาไว้แล้วก็ถอนหายใจ




ใช่ว่าสนามซ้อมจะอยู่ติดกับรั้วบ้านที่ไหน มันก็ห่างพอประมาณ



.. แต่เจ้าบ้านั่นก็ยังตีมันข้ามมาได้ ..

“ .. เฉกพิรุณที่เคียงข้างสายฝน ...”
“..จะไกลจะห่างสักกี่ร้อยไมล์..”
“..ก็ยังเห็นเคียงข้างกัน..”

ชักไม่แน่ใจแล้วตีในที่นี้หมายถึงโฮมรัน หรือ ตีกำแพงน้ำแข็งของเค้าให้พังยับเยินกันแน่










“นี่โกคุเทระ วันนี้วันอะไร” ท้องฟ้ากำลังจะฉาบสีส้มอมมืด สองเกลอเดินให้เงาทอดยาวอยู่ในเมือง




ก็แค่บังเอิญเจอกันระหว่างทางกลับเท่านั้น



โกคุเทระมาหาระเบิดกักตุน ขณะที่เจ้าหัวตั้งก็แวะเข้าร้านขายอุปกรณ์กีฬาที่อยู่ข้างกัน




“วันเสาร์ที่สาม ลืมวันลืมเดือนไปรึไง” บุหรี่ถูกจัดคาบเอาไว้ในปาก พ่นควันปุ๋ยๆแล้วถอนหายใจ




เหลือบสายตาเห็นแผงเร่ขายปลาคราฟแล้วเป็นต้องหยุดสงสัย ไม่เคยพบไม่เคยเธอเจ้าธงประหลาดแบบนี้



รูปร่างมันพิลึกพิลั่นแต่เด็กก็ยังร้องง้องแง้งจะเอากัน




“อาใช่ ก็ต้องซ้อมจนลืมไปแล้วว่า สามถึงห้ามันเป็นโกลด์เดนวีค”



ถึงไม่ใช่แต่ไอ้การมีวันหยุดตรงวันหยุดมันก็ไม่ได้ซาบซึ้งอะไรนักหรอก



แล้วพลันเหลือบสายตาไปเห็นธงปลาคราฟโฟกัสเดียวกับโกคุเทระก็ต้องแย้มรอยยิ้มออกมา




“ประสาท”




“ธงนั่นเค้าไว้ติดกันวันที่ห้าเดือนห้า วันเด็กอ่ะนะ” เสียงเอ่ยเรียบๆ




ใบหน้าแย้มรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าปลาคราฟตัวนึงทำหน้าบึ้งตาขวางเหมือนฮิบาริไม่มีผิด



“เจ้านี่ตัวนึงครับ”

 

 

แก๊ง!!!



“เอาท์!!!!”




“อะไรอีกว้า นี่แกทำลูกออกมาสองวันติดแล้วนะโว้ยย ไอ้ทาเคชิ!!” เจ้าของชื่อหัวเราะร่วนคราวนี้ดูท่าทางกระดี๊กระด๊ามากกว่าปกติ



“เอาเถอะยังไงก็เลิกซ้อมพอดี” หัวหน้าทีมลดแบตเตอร์ลงเหนื่อยหน่าย “เย็นมากแล้วพวกฉันขอตัวกลับไปก่อนล่ะนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ยามาโมโตะ”



ไม่ต้องรอให้ลับตาหนุ่มนักกีฬาดีแตกก็วิ่งทั่กๆโฉบเข้าไปในบ้านอย่างเคยคุ้น อันที่จริงก็จงใจทุกอย่างนั่นแหละ




แต่ดูท่าเจ้าบ้านที่ยืนต้อนรับใต้ต้นซากุระใหญ่นี่จะผิดแผนไปสักนิด ร่างบางในชุดยูกาตะโยนลูกเบสบอลขึ้นลง ..ขึ้นลงก่อนจะคว้างมันมาทางเข้าแต่ไม่มีทอนฟาเหมือนเคย



“อ่า โทษทีๆ มันพลาดไปนิด”




“นายจงใจ” เสียงใสเอ่ยเรียบๆ ตวัดหางตามองคนตัวสูงนิ่ง




เงียบอยู่นาน เงียบจนได้ยินเสียงสายลมที่โชยผ่าน ก่อนคนตัวเล็กนั่นแหละจะเดินตวัดกลับเข้าบ้านไปทันที




“พรุ่งนี้วันเกิดนายใช่ม้า” เทพบุตรสุดเนียนถือวิสาสะก้าวเข้ามาในบ้าน ผิวปากวืดๆกับนานาของหรูหราล่อตาล่อใจขโมย




สมเป็นบ้านขุนนางเก่า ... มองดูแผ่นหลังเล็กๆแล้วก็รู้สึกห่างเหิน




ทั้งที่แค่เอื้อมมือไปก็จะคว้าไว้ได้แต่กลับดูไกลออกไปเรื่อยๆ

คนไม่เคยยึดติดกับบรรดาศักดิ์ถึงกับถอนหายใจหน่ายๆ แต่พอเหลือบมองผ้าพันข้อมือที่เจ้าตัวเป็นคนให้ไอ้ความน้อยใจก็หายไปหมดเลย



“ตามเข้ามาทำไม” คนงามเดินไปนั่งอยู่ริมชานพักของห้องนอนชั้นสอง วิวเบื้องหลังเปิดกว้างเห็นต้นซากุระชัดเจนแจ่มแจ๋ว หากแต่เจ้าตัวที่อยู่เบื้องหน้าวิวนั้นนั่นแหละที่เค้าโฟกัส



“ขามันพาไปอ่ะ” วางกระเป๋าเป้ไว้ข้างประตู เดินเช้าไปช้าๆเนิบๆยกมือขึ้นค้ำเอาไว้ “วิวสวยดีนะ ..” แต่ตากลับหลุบมองฮิบาริ



“มองตรงไหนของนายกัน” หน้าสวยเงยขึ้นสบและเป็นเค้าที่หัวใจจะหยุดเต้นเสียเอง




ใกล้ .. จนลมหายใจเป่ารดกัน
ใกล้ .. จนมองเห็นเพียงแค่ความน่ารักในดวงตา
ใกล้ .. จนเห็นเค้าสะท้อนในตาคู่นั้น




“มองนาย” หน้าคมสันโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ “ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดฉัน” หน้าผากจรดชิด จมูกชนกันแต่ไม่มีใครคิดจะบ่ายเบี่ยงหน้าหนี ริมฝีปากบางวาดรอยยิ้มออกมายกมือขึ้นแตกไปบนแก้มของคนอยู่สูงกว่าซ้ำรอยแผลทอนฟาที่เค้าฝากไว้เมื่อวาน




เบื้องหลังต้นซากุระกำลังทอสีส้มแดงแรงร้อน แต่แสงที่ใกล้มอดดับก็มิอาจทะลวงแผดเผาคนทั้งคู่ได้ แสงสีส้มของทนกรค่อยๆลับเหลี่ยมโลกแล้วม่านราตรีก็มาทดแทน



“ตามธรรมเนียมเท่านั้นล่ะน่า” ฝีปากยังต่อกรกัน ก่อนสัมผัสแผ่วเบาจะประทับลงมานิ่มๆจูบแช่เอาไว้เฉกเช่นนั้นไม่คิดจะรุกราน
เหมือนไฟฟ้าวิ่งสถิตไปทั่วร่าง ร้อนผะผ่าวณ.ตรงที่เนื้อสัมผัสกัน

“... เคยมีคนกล่าวเอาไว้ ...”
“...จูบแรกอาจทำให้คนขึ้นสวรรค์ ...”
“... ความรู้สึกดีในคราแรกที่ริมฝีปากสัมผัส ...”
“... จะถูกจดจำตราติดตรึงนานเท่าชีวิตจะมีอยู่ ...”

“แล้วที่นายลักจูบแก้มฉันมันเป็นธรรมเนียมด้วยหรือเปล่าล่ะ” เป็นครั้งแรกที่ฮิบาริรู้สึกถูกไล่ให้จนแต้ม เหมือนหมากรุกบนกระดานกำลังถูกรุกฆาตปิดดบัญชี




“บ้าน่ะสิ” หน้าสวยหันวืดสะบัดให้หน้าคมสันผละออกไปทางอ้อมซึ่งเจ้าตัวก็ยอมแต่โดยดี ยกมือขึ้นนอบๆผละกายออกห่าง




“เดี๋ยวฉันกลับมา .. รอนะอย่าเพิ่งหลับไปก่อนล่ะ” ยามาโมโตะเดินถอยหลังผละออกห่างไปอยู่ชิดประตู



“ถ้ากลับมาแล้วเห็นนายหลับนะระวังเถอะ ...” ประตูกระดาษที่ถูกแต้มลายพาดสีดำถูกเลื่อนเปิดออก



“ฉันจะลักหลับนาย” แล้วไม่ต้องรอให้ทอนฟาปาทะลุยอดหน้าพ่อหนุ่มนักกีฬาฟิตจัดก็วิ่งออกไปจาบ้านทรงญี่ปุ่น

“... ว่ากันว่า การรอคอยอะไรสักอย่างมักยาวนานเสมอ ...”
“... หนึ่งนาที นั่นอาจหมายถึง หนึ่งชั่วโมงสำหรับใครบางคน ...”
“... แต่ในความจริงแล้ว หนึ่งชั่วโมง ก็มีหกสิบรอบนาทีเท่าๆกัน ...”

คนงามยังนั่งอยู่บนชานพัก รอรอบแล้วรอบเล่าไอ้คนที่จากไปก็ไม่ยักจะโผล่หัวกลับมา ..แต่ที่น่าแปลกใจว่าทำไมเขาถึงได้นั่งรอมันเหมือนคนบ้านั่นแหละ



กลัวที่จะโดนลักหลับหรือ ..เปล่าเลย ถ้ามันคิดจะข่มขืนเค้า เค้านี่แหละจะฆ่ามันให้จมดิน ก็แค่อยากรู้ว่ามันจะกลับมาจริงไหม



... กระเป๋าก็ไม่ยอมเอาไปด้วย ... มันจะทำอะไรกันแน่นะ




คางมนเกยไปกับไม้ริมระเบียง แนบหน้ามองโทรศัพท์ในมือหงอยเหงาแปลกๆพิกล เวลาที่แสดงบอกถึงตอนสามทุ่ม อีกสองนาทีจะกลายเป็นอีกชั่วโมง



แสงกะพริบวูบวาบพร้อมการสั่นน้อยๆทำเอาหัวใจคนถือมันอยู่ลอยไปอยู่ที่ปลายเท้าแล้วดีดกลับขึ้นมาด้านบนเต้นระรัวเหมือนวัยรุ่นแรกรัก



-ปิ๊บ-



“สุขสันต์วันเกิดนะเคียวยะ” เสียงปลายสายที่กรอกเข้ามาทำเอาคนกดรับถึงกับแป้วลงไปถนัดตา รู้สึกผิดหวังที่คนโทรเข้าไม่ใช่คนที่หวังเอาไว้




เหมือนเด็กสาวแรกรุ่นที่ดีใจเก้อ เฝ้าแต่รอคอยให้รุ่นพี่ที่แอบชอบโทรเข้ามา




“รู้ได้ยังไง” แต่เค้าคงไม่ใจชืดใจจืดใจดำขนาดนั้น ตอนนี้หมดแรงจะรำคาญหรือบางทีหากหาอะไรทำซะเค้าอาจจะลืมๆเวลาที่หมอนั่นบอกให้คอยก็ได้



“ถ้าแค่วันเกิดของคนที่ตัวเองรักยังไม่รู้ ฉันก็บ้าแล้วล่ะ”




“อย่ามามั่วนิ่ม กลับมาญี่ปุ่นเมื่อไหร่ฉันจะขย้ำนายให้ตาย”




“อา .. งั้นนายคงสมใจอีกไม่นานนี้ล่ะ อาทิตย์หน้าฉันจะกลับไปน่ะนะ อยากได้อะไรไหม ของขวัญวันเกิดน่ะ”



“จะขย้ำนาย” เสียงปลายสายหัวเราะร่วน คิดไม่ผิดจริงๆ ดูท่าคงไม่ต้องหิ้วอะไรพะรุงพะรังกลับไปสินะ



“ไว้แค่นี้นะเคียวยะ ฉันไปประชุมล่ะ .. ฝากขอบคุณพ่อกับแม่นายด้วยที่ทำให้นายเกิดมา .. เกิดมาให้ฉันรัก”




-ปิ๊บ-




ความเงียบโรยตัวอีกหน .. เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากอยู่เงียบๆคนเดียว .. ปีหนึ่งมีครั้งเดียวที่เค้าจะมาเหยียบบ้านที่อ้างว้างนี่
มาหรือไม่มายังไงก็ไม่มีใครมาต้อนรับอยู่แล้วนี่ ..



ร่างเล็กเดินไปยังอีกห้อง ..ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปกลิ่นธูปหอมก็ลอยอบอวล ห้องสีขาวนวลไปด้วยแสงจันทร์ แลดุน่าโรแมนติกแต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้



รูปบุพการีทั้งสองตั้งอยู่บนโต๊ะ เบื้องหน้ามีกระถางธูป ..



“ท่านพ่อท่านแม่” เสียงเอ่ยราบเรียบคาดเดาเอาอารมณ์ไม่ได้ ..จะสั่นเครือเสียใจหรือก็ใช่ ..แต่น้อยคนนักจะสังเกตเห็น



“มีคนฝากมาขอบคุณ..” พูดได้เพียงเท่านั้นเจ้าตัวก็เดินจากไป ชานระเบียงเดินที่ทอดยาวไปสู่ห้องครัวนั้นยังคงมองเห็นซากุระต้นใหญ่ที่เปรียบเสมือนแหล่งพักใจของเค้า




เปลวเทียนกำลังเริงระบำ ..


ค่อยๆละลายเนื้อเทียนช้าๆไหลลงมากองอยู่เบื้องล่าง ...


เทียนที่เจ้าตัวหยิบมาจากในครัวเมื่อครู่กำลังจะหมดไปเป็นดอกที่สาม ซึ่งเค้าก็ได้แต่เฝ้าคอยไปพร้อมๆเวลาที่ยามาโมโตะจะกลับ

“ห้าทุ่มห้าสิบแปด”

เทียนเล่มใหม่ถูกจุดปักเอาไว้ที่ไม้ระเบียง ฮิบาริมองมันอยู่อย่างนั้น กลีบดอกซากุระที่ปลิวตกลงมายังเปลวไฟถูกมอดไหม้ให้เหลือเพียงผงธุลี

“Happy Birth Day …To Me … Happy Birth Day To …Me”

เสียงใสๆเอื้อนออกจากลำคอ มองจดจ้องเปลวไฟที่มอดไหม้ละลายผลิตน้ำตาเทียนนิ่ง .. เหมือนคนงี่เง่าที่ร้องเพลงในวันเกิดตัวเอง ทั้งที่เค้าบ่นว่ามันไร้สาระตลอดเวลา



เหงาในวันบ้าๆที่กำลังจะมาถึง .. มันก็เท่านั้นเมื่อไม่มีใครให้ขอบคุณเหมือนก่อนเก่า



.. จมอยู่กับความเหงามานานเท่าไหร่ ...



... เมฆา ลอยเดียวดายมาตั้งนานเท่าใด ...

“ห้าทุ่มห้าสิบเก้า”

“Happy Birth Day …. Happy Birth Day …”

“เมี้ยว!!!!”




“จิ๊บ~!!! ฮิบาริ ฮิบาริ !!!”



“Happy Birth Day ฮิบาริ!!!” น้ำหนักที่โถมเข้ามาทำเอาเทียนที่ปลายแท่งดับวูบลง แล้วริมฝีปากร้อนๆก็เข้าแนบที่พวงแก้มแดงเรื่อๆ



“ทำบ้าอะไร!!” ร่างบางดิ้นขลุกขลักอยู่นาน จนพากันสะดุดขาล้มไปกองบนพื้นฟูก โดยมียามาโมโตะเป็นเบาะรองรับ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อลูกแมวตัวเล็กกระโดดขึ้นมานั่งบนหน้าท้องเขา



นัยน์ตาคู่สวยกะพริบปริบๆ มองเจ้าขนปุยสีดำเลียแข้งเลียขาตัวเองด้วยความงง



“อ๋อ ฉันเจอมันตอนมาหานายน่ะแวะเล่นกับมันแป๊บเดียวมันก็ตามฉันซะแล้ว” เสียงบอกอยู่ใกล้แค่หู ฮิบาริตัวเบาเกินคาด น้ำหนักที่กดทับลงมาเค้าแทบไม่รู้ว่ามีคนนอนทับกาย



สองร่างค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนฮิเบิร์ดจะบินโฉบลงมาแลนดิ้งที่หัวของไอ้ตัวเล็กสมาชิกใหม่



“อา .. ช้าไปหน่อยนะ แต่ว่ากว่าจะหาเจอก็แย่เหมือนกัน” กล่องแก้วตรงหน้าถูกยื่นมาให้ ข้างในมีแค่กระถางและดินสีดำเปล่าๆ



“รดน้ำทุกวัน .. เดี๋ยวมันจะโตขึ้นมาเอง ถ้าวันไหนลืมรดมันจะตายทันที”



“ง้าว!” เสียงงอดๆดังขึ้นยามาโมโตะเผลอหลุดขำ ลูบหัว ..ฮิเบิร์ดผ่านส่งถึงแมวดำช้าๆ



“ส่วนไอ้ตัวนี้..”




“ฉันจะเลี้ยงมันเอง” ผิดดคาดเมื่อฮิบาริ เคียวยะ ออกปากจะรับเลี้ยงสร้างภาระให้ตัวเอง แต่ที่เค้ากำลังจะบอกก็คือว่าเค้านี่แหละจะรับเลี้ยงมันไว้



“ฉันก็อยากเลี้ยงมันอ่ะ”



“ฉันบอกฉันจะเลี้ยงมัน!!” เหมือนแย่งกับรับเลี้ยงลูกยังไงอย่างงั้น จนยามาโมโตะสถาปนาตัวเองขึ้นเป็นพ่อซะดื้อๆแต่ก็ไม่กล้าพูดไปกลัวอาญาทอนฟาจะตามมาชำระหนี้บัญชีปากพล่อย



“สลับกันเลี้ยงเอาไหม นายเลี้ยงสองอาทิตย์ ฉันเลี้ยงสองอาทิตย์สลับกันแบบนี้”



“ไม่ตกลง ฉันเลี้ยงสามอาทิตย์ นายเลี้ยงหนึ่งอาทิตย์” หันไปสนใจของเล่นใหม่แทนเค้าซะแล้ว ร่างบอบบางในชุดยูกาตะสีเดียวกับแมวตัวเล็กนั่นกำลังเล่นหยอกกันจนเหมือนเค้าเป็นส่วนเกินไปซะอย่างนั้น



“ข้อแลกเปลี่ยนล่ะ” รวบร่างบางมากอดไว้แนบอกไล้มือแหวกสาบเสื้อยูกาตะโดยง่ายล้วงเข้าไปไล้ผิวในกายเขี่ยเอาปลายยอดอกให้คนตัวเล็กแอ่นอกขึ้นพยายามหนีมือเค้า



“อะไร ไม่เกี่ยวกันนะอย่ามาโมเม” แต่ก็ไม่อยากจะปฏิเสธสักเท่าไหร่ ..จูบแรกที่เคยพานพบมันเหมือนยาเสพติดที่อยากจะลองดูรสชาติมันอีกครั้ง

และไม่ทันคิดให้ขาด ความอุ่นวาบก็เข้าครอบครองริมฝีปากตัวเองทันที ตวัดไล้ลิ้นเลียร้อนแรงจนจูบผะแผ่วครั้งแรกนั้นเทียบไม่ผิด
วาบหวาม ชวนให้มึนตึงไปทุกที เหมือนสติจะหลุดลอยออกไป ..แต่หัวใจกลับสั่งให้ร่างกายตอบสนอง ส่งลิ้นไปกระหวัดพันเลียกันด้วยสัญชาติญาณคนไม่เคยยอมแพ้




แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับผนังห้องแรงเล็กน้อยพอเรียกสติที่กำลังเตลิดให้กลับมายันบ่ากว้างไปให้พ้นๆทาง ร่างแบบบางดิ้นขลุกขลัก ยูกาตะร่นไปกองที่เอว ส่วนเจ้าตัวคนปลดก็อยู่ในสภาพเปลือยอกไม่ต่างกัน




“พอ ..!! เจ้าบ้า!! “ เสียงบ่นประท้วงยามเมื่อออกซิเจนถูกรีดเร้นติดไปกับรสจูบที่ละลายน้ำแข็งในหัวใจ ยามาดมโตะผละออกมากลีบปากบางที่บวมเจอน้อยๆไล้ไปตามลำคอระหงตวัดเลียดูดันสร้างขบรอยแดงตรีตราจองเสียเสร็จสรรพ




ลิ้นเย็นลากต่ำลงไปเรื่อยๆ .. ผ่านยอดอกก็ขบเม้มขบกัด ฝากรอยรักเอาไว้ทุกที่ที่เค้าฝช้เป็นทางผ่านให้ต่ำลงสู่เบื้องล่างแก่นกายของความปรารถนา




สำหรับคนไม่ประสีประสาในเรื่องรักอย่างฮิบาริ เพียงแค่จูบก็ดูจะปลุกอารมณ์หนุ่มอินโนเซนต์ให้ลุกฮือ

“อ่ะ ..!!!” ปลายลิ้นเย็นสัมผัสปลายยอดความอ่อนไหว ขาเรียวดันร่างกายให้ถอยหนีแต่ก็ติดกำแพงให้จนมุม สองมือถูกล็อกติดผนังห้องเช่นกัน ทั้งที่คนกระทำกำลังวุ่นวายกับส่วนไวสัมผัสที่สุดของเค้ายามนี้



ท่อนขาเรียวหนีบเข้าหากันด้วยความเสียวกระสัน บิดสะโพกเร่าต้องการปลดปล่อยอะไรบางอย่างในกายยามนี้ให้หลุดพ้นไปจากตัวเอง



“อ๊ะ !! ไม่ ..!! อย่า ..พอ ... พอ!!” สองมือเป็นอิสระ ดันไหล่อีกฝ่ายเอาไว้แต่บางทีหากถูกพันธนาการมีภาระซึ่งกันและกันอาจจะดีกว่าการที่ปล่อยให้ยามาโมโตะจับขาเขาแหวกออกมาแบบนี้



ลิ้นเย็นไล้จากปลายจรดโคนลากขึ้นลงซ้ำๆ ก่อนจะวกไปช่องทางนุ่มนิ่มที่ปิดสนิทหนึ่งเดียว ปลายนิ้วเขี่ยแยกออกเท่านั้นคนงามก็ร้องเสียงหลงโวยวายเสียยกใหญ่



…ยิ่งดิ้นหนีเค้ายิ่งรุกไล้ .. อารมณ์ดิบภายในกำลังถูกปลุก ..



สำหรับคนที่เคยมีเซ็กส์ มันง่ายที่จะปลุกรั้ง แต่ยากนักที่จะดับมันลง



“ไม่เจ็บ .. มันไม่เจ็บ อย่าเกร็งฮิบาริ ... แล้วนายจะชอบมัน” เสียงพร่ากระเส่าดังอยู่ชิดใบหู ความร้อนอังนาบที่ปากช่องทาง มันถูไล้วนกดเข้าปละออกเหมือนจะปลกปลอบให้เค้าเตรียมตัวเตรียมใจ



ความอุ่นร้อนคับแน่นค่อยๆแทรกเข้ามาทีละนิด แต่แค่นั้นร่างกายเค้าก็เกร็งไม่เปิดรับเสียแน่น ..



ริมฝีปากบางขมเม้มหน้านิ่วไปด้วยความเจ็บปวดก่อนจะผ่อนคลายลงเมื่อมืออบอุ่นนั้นขยับไล้ไปกับส่วนอ่อนไหวของเค้า ปลุกปลอบประโลมให้ลืมเจ็บไปได้แค่ชั่ววูบหนึ่ง



ร่างบอบบางกระตุกถี่ บีบมือเข้าที่ไหล่สองข้างแน่นหลับตาไม่รับรู้ความเจ็บปวดคับแน่นที่แทรกเข้ามาในคราเดียว ฟันคมๆขบเม้มไปที่หัวไหล่เรียกเลือกให้ไหลซึมชิ้น ..



เพียงเพื่อระบายความเจ็บปวด เพราะร่างเล็กอาจเจ็บกว่าเค้าหลายเท่านัก



“อ๊า!!! .. อื้ออ ..เจ็บ .. เจ็บ ..เอาออกไปนะ!!!” ดวงตาที่ปิดสนิทยังไม่ยอมลืมขึ้น ปากบางๆขึ้นสีเข้มอาจเพราะเลือดที่หวานแม้ไม่สู้น้ำตาลแต่อยากลิ้มรส เลยตวัดลิ้นเลียดูดกลืน ขณะที่ร่างกายเบื้องล่างยังคงถูกขยับเข้าออก



แม้จะเจ็บคับแน่นเหมือนร่างกายถูกแยกเป็นสองซีก .. หากแต่ถ้ายามาโมโตะ ใจร้ายหยุดขึ้นมากลางคันเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะผลักไสหรือเว้าวอน



ความอุ่นของเลือดไหลตามผิวขาวสัมผัสไปบนพื้นเสื่อซึมชื้นเป็นด่างดวง ให้จำจดว่าครั้งหนึ่งเค้าเคยถูกพรากบริสุทธิ์ที่ตรงนี้ โดยที่เค้าเองไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะขัดขืนหรือยินยอม




“อ๊ะ!! .... ..อ๊า!!” มือที่ขยับปรนเปรอเขาทั้งแก่นกายและปลายอกทำเอาฝั่งฝันถึงไวกว่าที่คาด ของอุ่นเหลวที่ปลดปล่อยออกมานั่นก็คงเป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวรู้สัมผัสกับกามรมย์

“แฮ่ก .. ครั้งแรกเหรอฮิบาริ” เสียงพร่ากระซิบเบาๆ ของอุ่นเหลวเต็มมือถูกชโลมอาบแก่นกายเจ้าตัวไหลย้อยไปถึงแก่นกายเค้าที่สอดรับขยับใส่ หล่อลื่นให้สนิงกิจฝั่งฝันตัวเอง



“.. ใค ..ร อ๊ะ ... ใครมันจะบอก..นาย อ๊า ---!!!” หน้าท้องเกร็งแน่นยามเมื่อจุด่อนภายในถูกกระตุ้นหนักๆเข้า มือเรียวกำเศษชชิ้นส่วนของยูกาตะที่ถอดเรี่ยพื้นเป็นที่พุ่งยามนี้แน่น ก่อนจะค่อยๆปรือนัยน์ตาฉ่ำแฉะมองเค้าโครงหน้าของคนกระทำเค้า



แล้วก็เป็นตัวเองที่หัวใจหยุดเต้นเสียเอง นัยน์ตาคู่นั้นคบปราบไปด้วยเพลิงพิศวาสที่ยังไม่เห็นเค้าว่าจะมอดไหม้



“งั้นก็ครั้งแรก” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังมากขึ้นดังถี่ขึ้น .. จนท้ายที่สุดของพายุอารมณ์ปรารถนาก็ถูกปลดปล่อย ความอุ่นวาบในช่องท้องที่ฉีดพุ่งเข้ามาทำเอาเจ้าตัวหน้าแดงวาบถลึงตามองหน้ายามาดมโตะก็ได้กลับมาเพียงรอยยิ้ม



“นี่ ..นี่ ..นี่นายปล่อย ...มันเข้าไปในตัวฉัน!!!” แค่คิดก็อายจนแทบบ้าแล้ว แต่ก็มีอารมณ์มามองช่องทางของหัวเองที่บัดนี้ทั้งเลือกทั้งคราบขาวพากันไหลเทออกมาตามเจ้าตัวที่ถอดถอนออก



“ไม่ท้องหรอกน่า แต่ถ้าท้องก็ดีสินะ ฮ่ะๆๆ..” มันใช่เรื่องนั้นซะที่ไหนล่ะ!!! ได้แต่ส่งสายตาต่อว่าแต่ปากกลับจนทางเถียงหรือบางทีเถียงไปก็เหมือนขุดหลุมให้ตัวเองหลงพลางกับดักของตัวเอง



“หึ ...” หน้าสวยสะบัดพรืดไปอีกทางกอดอกเสียด้วย แก้มป่องต่างหาก .. งอนเต็มๆเลย



"โกรธเหรอ" เสียงกระซิบอยู่ข้างหูดึงร่างแบบมาอยู่ในอ้อมกอด ขยับรัดให้แน่นขึ้น แต่คนโกรธก็ไม่ตอบนั่นแหละที่ทำให้เค้ารู้ว่าโกรธ



"ซากุระสวยจัง" พยายามจะแถเปลี่ยนเรื่อง เมื่อวิวตรงหน้าที่ทอดมองเห็นเป็นต้นซากุระใหญ่



แสงจันทร์ขับสาดละออเข้ามาในห้องกระทบผิวขาวให้มีน้ำมีนวลเปล่งปั่ง ไหนจะสีอมชมพูของซากุระเต็มต้นนั้นอีกเล่า คนในอ้อมแขนเมื่อเจอฤทธิ์แสงจันทร์ก็สวยเหลือเชื่อจนเค้าไม่แน่ใจแล้วว่าเป็นนางไม้ผีพรายแปลงกายมาให้เขารักหรือเปล่า



จมูกโด่งซุกไซ้ไปกับซอกคอพรุ่ง สูดเอาความหอมหวานจากเจ้าตัวที่เคล้าไปด้วยกลิ่นซากุระยามนี้



"ถ้านายโกรธ ... ฉันก็มีวิธีง้อนายตั้งหลายวิธี"

“ ... คนเรามักจำจดในสิ่งแรก ...”
“… จะเป็นความประทับใจ หรือ เสียใจ ...”
“ ... ก็มักจะถูกยัดเยียดเอาไว้ในความทรงจำ ...”

คราบเลือดน้ำรักยังเขอะกรังอบู่บนพื้นเสื่อแม้เจ้าของเลือดผู้นั้นจะถูกย้ายตัวมานอนบนฟูกเรียบร้อยก็ตามที ..หน้านวลดูอิดโรยไปสักหน่อยแต่นั่นมันของปกติสำหรับคนที่เพิ่งจะได้หลับเอาตอนตีสามผนวกกับศึกรักที่เค้ากรำชัยไปนับครั้งไม่ถ้วน



ยามาโมโตะนั่งมองคนหลับใหลด้วยความรู้สึกหลายอย่าง ไล้มือไปกับแก้มนุ่มก่อนจะมาจบที่ริมฝีปากอิ่ม



เจ้าตัวคงเหนื่อยหนักหนาถึงได้หลับเป็นตายที่เค้าสัมผัสยังงมิอาจรับรู้ จากนิ้วมือก็ชักไม่พอเลยทดดลองครอบครองด้วยริมฝีปากตัวเองแทน



เมื่อเห็นว่าร่างงามไม่หือไม่อือไม่ดิ้นก็ได้ทีขโมยจูบไปเสียหลายๆหนจนหนำใจตนถึงยอมถอนออกมา

“... ใครหลายคนถูกบริภาษว่าโง่งมที่คิดจะคว้าเอาดวงดาวมาเก็บเอาไว้ ...”
“... แต่ใครจะรู้ล่ะเออ .. ว่าดาวบนพื้นดินยังมีให้ไขว่คว้าอีกหลายดวง ...”
“... เวลานี้ หยาดพิรุณก็เอื้อมเอี่ยวถึงเมฆาที่โดดเดี่ยวสักที ...”
“.. อย่างน้อยตอนนี้ เมฆาก็ส่องแสงแข่งกับดาว ...”

“ฮิบาริ .. ตื่นเถอะ!” เสียงกวนเข้ามาในโสตก่อนจะค่อยๆปรือตาขึ้นก็พบว่าในห้อองนั้นสว่างโล่ด้วยแสงจากธรรมชาติ สว่างจนบอกได้ว่าเวลานี้หาใช่เช้าตรู่ไม่



“กี่โมงแล้ว”



“เก้าโมง ตื่นเถอะ ลุกไหวมั้ย ให้ฉันอุ้มไปแล้วกัน” ยูกาตะถูกยัดเยียดใส่ทั้งที่เจ้าตัวก็งัวเงียดีนัก กึ่งตื่นจะคล้อยหลับ เลยยอมให้ยกร่างเค้าไปนู้นมานี่ตามใจชอบ แต่แรงสะเทือนจากการเดินหนักๆมันทำเอาเขาเจ็บไปถึงสะโพกอดไม่ได้ที่จะต้องดุตวาดไป



“เดินให้มันเบาๆหน่อย!! อยากตายมากนักใช่ไหม”



“พาออกมาทำไม” มือบางขยี้ไปที่เปลือกตาตัวเองซ้ำๆ หรี่ลงเมื่อแสงแดดแยงเข้าผ่านให้พร่ามองไม่เห็น



“วันเกิดนายนี่ ตอนนี้เค้ากำลังฉลองกันทั่วเมือง พาเด็กออกไปเที่ยว ฉันเลยพานายออกมาดูเจ้านี่ไง” คำตอบที่ได้ทำเอาคนถูกหาว่าเด็กทางอ้อมขมวดคิ้ว



.. อย่างน้อยฉันก็เป็นรุ่นพี่นายนะ ...



“แค่ปลาคราฟที่นายถือวิสาสะมาผูกในบ้านฉัน” ธงปลาคราฟที่เจ้าตัวซื้อมาถูกผูกติดกับกิ่งต้นซากุระในตำแหน่งที่มองจากบนห้องฮิบาริแล้วจะเห็นแจ่มชัดกว่านี้ แต่เค้าก็อยากพาร่างงามออกมาสูดอากาศก่อนที่เวลาจะเปลี่ยนไปช่วงบ่ายแล้วแดดแรงกว่านี้น่ะสิ



“หน้ามันเหมือนนายจะตายไป” เสียงนั้นใกล้อยู่ใบหูยังไม่ยอมปล่อยคนตัวเล็กลงยืนและฮิบาริก็ไม่คิดจะยืนแล้วล้มในสภาพทุเรศแบบนี้ให้ใครเห็นหรอก



“ดูดิ ตาขวางเหมือนกันเลย” คำตอบรับคือมือที่ตีไปบนต้นแขน ก่อนจะออกเสียงสั่งสารถีจำเป็นให้กลับเข้าไปที่ห้องนอน






เจ้าคนบ้าเบสบอลอยู่ด้วยกันจนถึงสิบโมงเท่านั้นก็จรลีหายหัวไปซ้อมที่สนามข้างๆซะ ทิ้งเค้าให้นั่งแกร่วอยู่ที่นี่ ..



ลูกเบสบอลลอยข้ามเข้ามาในรั้งอีกครั้ง .. แล้วเดี๋ยวสักพักเจ้าคนหัวตั้งก็จะวิ่งทะเร่อทะร่าเข้ามาเก็บ ร่างงามอนงค์เลยฝืนย้ายกายตัวเองไปนั่งที่ชานพักเหมือนทุกครั้ง



“ให้ตายสิ นายทำฉันฟอร์มตกนะฮิบาริ!!” เสียงตะโกนดังขึ้นมา ฮิบาริอมยิ้มก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทางทำทีท่าสนใจหนังสือในมือมากกว่า



“ฉันโดดซ้อมไม่ได้ แต่ก็อยากเจอหน้านาย” เสียงตะโกนดังขึ้นไปอีกไม่สนอายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเอาซะเลย



“วิธีเดียวเลยตีมันเข้ามา”



“มันเรื่องของนาย งี่เง่านักก็ฟอร์มตกไปจนตายแล้วกัน”



“นี่!! อย่าลืมรดน้ำต้นไม้นะ ..อย่าลืมดูแลเนโกะด้วย .. นั่นลูกของเราน...โอ๊กกก!!!” หนังสือเล่มหนาเท่าสารานุกรมในมือถูกปาปักยอดหน้า



จะด้วยความเขินหรือโกรธอะไรช่าง .. แต่ฮิบาริ เคียวยะกำลังหน้าแดงเป้นลูกตำลึง



พูดถึงลูกลูกก็มา เจ้าลูกแมวที่ชื่อเนโกะมาจากการที่ร่วมหัวกันตั้ง จนท้ายสุดก็มาลงเอยที่ชื่อนี้ กระโจนมาชิดริมระเบียงก่อนจะโดดเหย็งออกไปยังศพซูชิที่นอนอนาถแต่หน้านั้นกลับยิ้มร่าเหมือนสุขใจที่ตายด้วยน้ำมือเมีย



“หึ ..ประสาท” หน้าสวยสะบัดพรืดไปอีกทางอมยิ้มจนแก้มตุ่ย หน้าก็ร้อนจนสัมผัสได้



ลมแรงกระโชกพัดก็พาเอาดอกซากุระสลัดก้านใบโรยราลงสู่พื้น ธงปลาคราฟที่ติดไว้บนกิ่งใหญ่ก็ปลิวไสวลู่ไปกับแรงลม



นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องไปยังของไร้สาระที่เคยคาดโทษเอาไว้แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างหน้าแดงร้อนฉ่าอีกหน




และวันนี้พ่อหนุ่มนักเบสบอลก็ฟอร์มตกหลายๆหนจนคนในชมรมเลยจับพิรุธได้ แอบตามย่องไปส่องสืบดูก็ถึงบ้างน้อนเมื่อเวลาบางเลท ที่แท้ก็มาติด ..



ติด ...



คุณกรรมการรักษาระเบียบ!!!




แดม!! ยามาโมโตะแกแน่มาก !!!




แต่ก็ต้องเสียวสันหลังวูบวาบเมื่อนัยน์ตาเรียวคู่นั้นกลอกมามองยังพวกที่สุมหัวอยู่ตรงแนวรั้ว พลพรคครักเสือกสุมหัวก็แตกฮือกลับไปซ้อมเบสบอลและสัตย์สาบานตนจะรูดซิปปากปิดหูรูดเก็บให้เงียบเป็นความลับ จะไม่บ่นเมื่อมันตีลูกเอาท์ เด็ดขาด









ต้นไม้วันวานที่ยังตูมเป็นแค่เมล็ด วันนี้กลับถูกวางตำแหน่งใหม่บนโต๊ะทำงานในห้องทำงานของคนรับ .. ต้นอ่อนค่อยๆแตกหน่อขึ้นพ้นดินแต่ยังไม่ผลิบานเต็มที่ ..หรือบางทีอาจต้องรอถึงใบไม้ผลิถัดไป ..



หน้าสวยแนบไปกับโต๊ะมองดูกระถางต้นไม้ไม่รู้เบื่อ



“รีบๆโตสักทีสิ”

......................................................
หากต้องการสายฝน ก็จงเตรียมใจความความมืดมิด
หากแต่บางทีก็มีบางเมฆาที่สว่างใสไม่แพ้ดวงตะวัน
......................................................

edit @ 6 May 2008 22:37:38 by Evilcat ; おれんじ　

edit @ 8 May 2008 00:13:28 by Evilcat ; おれんじ